Door Jacques J. d’Ancona
Omstreeks 1987 moet Dick (geen familie) van den Ende het idee van de eeuw hebben gelanceerd.
Na bijna 25 jaar werkt het nog. JEANS als een afgeleid soort muziektheater in de vorm van een eindeloos geschakelde serie songs uit alle hoeken van de wereld – qua repertoire gegroepeerd in alle denkbare bochten. Het 21ste programma gaat onder de titel Grown Up, waarmee ze pretenderen Volwassen te zijn. Dat klopt wel. De formule en de structuren zijn bekend en er is niets veranderd.
Het concept bestaat bij de gratie van een formatie van vier zangeressen en vier zangers. Vrijwel constant vertoeven ze op het toneel, met als eis dat ze niet alleen vocaal iets in huis hebben. Ook moeten ze meer dan redelijk en gedisciplineerd kunnen bewegen in choreografische vormen. Daar ziet de inventieve
Perry Dossett op toe. Hij legt de lat zelfs verheugend hoog en er zit een stuwende, sterke live band met kwaliteitsmuzikanten achter. Dat scheelt. Ooit deden ze het trouwens zonder orkest via een geluidsband...
Toen de firma groeide, gingen ze groter, waarbij het altijd interessant was om vast te stellen welke nieuwe stemmen een plek kregen binnen de club. Het zijn er heel wat geweest die uiteindelijk naar musical producties mochten. Voor zo'n nieuwkomer als Mischa Kiek biedt JEANS een kans om te groeien. Hij zat bij de finalisten van Op zoek naar Zorro en was geselecteerd voor het ensemble van die musical. Toch koos hij voor deze show. Niet zo vreemd, want ieder krijgt enkele solo's op zijn/haar bordje en dat hoef je Eileen Schilder en Tibisay
Mercera geen twee keer uit te leggen.
In het verleden hanteerden ze soms een thema of een aantal blokken met medleys. Ditmaal biedt de show een totaal overzicht waarin je via The beat goes on van alles ontmoet. Van Sonneveld en Verdi tot Kabouter Plop (!), van Brainpower, Borsato, Stevie Wonder, Sting, Robert Palmer, Aznavour/Shaffy en Gordon tot Michael Jackson. Naast een accent op buitenlands materiaal zit Vrienten er ook in, evenals Fluitsma en VanTijn zelfs drie keer.
Wat wil je? De hondstrouwe aanhang had graag meer meezingnummers gehoord, aldus stemmen in de wandelgangen. Er zitten echter vrijwel geen missers tussen. De contrasten geven het programma vaart en variatie, de stemmen harmoniëren en de selectie is smaakvol gemaakt. Dat is in het verleden wel eens anders geweest,met vette knipogen naar commerciële succesjes
en afgelikte boterhammen. En verdomd, het dreigde mis te gaan met een flauwe Pavarotti-scène en een over de top gesmeten finale. Maar vooruit, toen was er al veel moois voorbij gekomen.
Omstreeks 1987 moet Dick (geen familie) van den Ende het idee van de eeuw hebben gelanceerd.Na bijna 25 jaar werkt het nog. JEANS als een afgeleid soort muziektheater in de vorm van een eindeloos geschakelde serie songs uit alle hoeken van de wereld – qua repertoire gegroepeerd in alle denkbare bochten. Het 21ste programma gaat onder de titel Grown Up, waarmee ze pretenderen Volwassen te zijn. Dat klopt wel. De formule en de structuren zijn bekend en er is niets veranderd.
Het concept bestaat bij de gratie van een formatie van vier zangeressen en vier zangers. Vrijwel constant vertoeven ze op het toneel, met als eis dat ze niet alleen vocaal iets in huis hebben. Ook moeten ze meer dan redelijk en gedisciplineerd kunnen bewegen in choreografische vormen. Daar ziet de inventieve
Perry Dossett op toe. Hij legt de lat zelfs verheugend hoog en er zit een stuwende, sterke live band met kwaliteitsmuzikanten achter. Dat scheelt. Ooit deden ze het trouwens zonder orkest via een geluidsband...
Toen de firma groeide, gingen ze groter, waarbij het altijd interessant was om vast te stellen welke nieuwe stemmen een plek kregen binnen de club. Het zijn er heel wat geweest die uiteindelijk naar musical producties mochten. Voor zo'n nieuwkomer als Mischa Kiek biedt JEANS een kans om te groeien. Hij zat bij de finalisten van Op zoek naar Zorro en was geselecteerd voor het ensemble van die musical. Toch koos hij voor deze show. Niet zo vreemd, want ieder krijgt enkele solo's op zijn/haar bordje en dat hoef je Eileen Schilder en Tibisay
Mercera geen twee keer uit te leggen.
In het verleden hanteerden ze soms een thema of een aantal blokken met medleys. Ditmaal biedt de show een totaal overzicht waarin je via The beat goes on van alles ontmoet. Van Sonneveld en Verdi tot Kabouter Plop (!), van Brainpower, Borsato, Stevie Wonder, Sting, Robert Palmer, Aznavour/Shaffy en Gordon tot Michael Jackson. Naast een accent op buitenlands materiaal zit Vrienten er ook in, evenals Fluitsma en VanTijn zelfs drie keer.
Wat wil je? De hondstrouwe aanhang had graag meer meezingnummers gehoord, aldus stemmen in de wandelgangen. Er zitten echter vrijwel geen missers tussen. De contrasten geven het programma vaart en variatie, de stemmen harmoniëren en de selectie is smaakvol gemaakt. Dat is in het verleden wel eens anders geweest,met vette knipogen naar commerciële succesjes
en afgelikte boterhammen. En verdomd, het dreigde mis te gaan met een flauwe Pavarotti-scène en een over de top gesmeten finale. Maar vooruit, toen was er al veel moois voorbij gekomen.